به گزارش وبدا، دکتر عبدالجواد خواجوی در آغاز سلسله وبینارهای پویش آگاهیبخشی عوامل پیشگیری از دمانس، با قدردانی از استادان، متخصصان رشتههای مرتبط، دانشجویان، انجمنها و سازمانهای همراه این پویش، اظهار کرد: جدی گرفتن این مقوله مهم که به نظر میرسد کمتر به آن پرداخته شده، اهمیت زیادی دارد؛ چراکه وقتی از دمانس صحبت میکنیم، از یک مفهوم، هویت و عاقبت کلیدی سخن میگوییم.
وی با قدردانی از خانم دکتر صادقمقدم، دبیر این پویش، افزود: کار بسیار ارزشمندی است و خوشحالم که دانشگاههای علوم پزشکی مختلف در این پویش سهم داشتهاند و امیدواریم در آینده نیز بتوانیم جلوتر از خود مشکل حرکت کنیم.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی گناباد با اشاره به اهمیت حافظه در زندگی انسان گفت: کافی است چند ثانیه به نخستین معلم، یکی از دوستان دوران کودکی یا پدر و مادر در سالهای جوانی فکر کنیم. احتمالاً با یادآوری همین موارد، تصویری، صدایی یا خاطرهای در ذهن شکل میگیرد و با تأمل بیشتر، شاید این خاطره، صدا یا تصویر واضحتر شود.
دکتر خواجوی افزود: این موضوع تعریف سادهای از حافظه است؛ چیزی که اکنون در ذهن شکل گرفت. وقتی نام حافظه مطرح میشود، بیشتر محل نگهداری اطلاعات در ذهن تداعی میشود، اما واقعیت این نیست.
وی تصریح کرد: حافظه بخش بزرگی از داستان زندگی ماست؛ تمام زندگی ما؛ اینکه چه کسانی را دوست داشتیم، کجا زندگی کردیم و چه تجاربی داشتیم و شاید حتی فراتر از آن، حافظه بخشی از این است که اساساً ما چه کسی هستیم.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی گناباد با اشاره به ارتباط این موضوع با دمانس اظهار کرد: به همین دلیل، زمانی که درباره دمانس و این پویش ارزشمند صحبت میکنیم، تنها درباره یک بیماری یا کاهش یک عملکرد شناختی سخن نمیگوییم؛ بلکه درباره استقلال انسانها، روابط انسانی، خانواده و بخشی از هویت انسان و بشریت صحبت میکنیم.
وی افزود: شاید به همین دلیل است که از یک مفهوم و هویت و عاقبت کلیدی در زندگی تکتک انسانها سخن میگوییم. بنابراین میتوان نگران بود، زیرا موضوع بسیار مهمی مطرح است، اما به نظر میرسد این پویش، دستکم در عنوان خود، پیام امیدبخشی نیز به همراه دارد.
دکتر خواجوی ادامه داد: به نظر میرسد همه کسانی که در این پویش حضور دارند، به دلیل همین پیام امیدبخش در آن مشارکت کردهاند؛ در غیر این صورت، نگرانی درباره این مفهوم بسیار زیاد است.
وی با تشریح این پیام امیدبخش گفت: یکی از این پیامها این است که ما در برابر سلامت آینده مغزمان کاملاً بیاختیار نیستیم؛ زیرا اگر کاملاً بیاختیار بودیم، امیدی نسبت به این مفهوم بسیار کلیدی وجود نداشت.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی گناباد افزود: شاید فلسفه این پویش و سخنرانیهایی که قرار است ارائه شود، از همینجا آغاز میشود؛ اینکه هم با مفهومی بسیار پیچیده و مهم روبهرو هستیم و هم امیدهایی وجود دارد.
وی با تأکید بر ضرورت پیوند میان دانش تخصصی و نیاز جامعه اظهار کرد: مسئله اصلی این است که چگونه میتوان دانشی را که متخصصان در دانشگاهها دارند، به فهمی تبدیل کرد که مردم آن را باور کنند و در زندگی خود به کار بگیرند.
دکتر خواجوی ادامه داد: این همان پلی است که میان دانش موجود در دانشگاهها و نیاز موجود در جامعه قرار دارد و این وبینارها باید این پل را ایجاد کنند.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی گناباد در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به تعبیر یکی از استادانش در دوره دانشجویی اظهار کرد: یکی از استادان در آن دوره نکتهای را مطرح میکرد و میگفت اصل بحث در حوزه دانش، «کیلومتر آخر» است؛ همان کیلومتری که دانش تولیدشده را به مصرف مؤثر میرساند؛ این مرحله بسیار مهم است و هرکس که در این پویش همت کرده است، به جامعه بشری خدمت میکند.
